تولدقدیمی شدن فقط اونجاش که دیگه یادم نمیاد اینجا ۱۲ سالشه..‌سیزده یا چهارده ! از اول دبیرستان اینجا نوشتم چقدر دلم میخواست دیده و خونده بشم کنکور دادم و پشتش موندم پزشکی قبول شدم درس خوندم و با بزرگسالی جنگیدم هزاران بار دلم شکست و جمعش کردم فارغ التحصیل شدم ، ازدواج کردم خونه ، ماشین ، کار ! چیزها...

باورت میشه افتادن رو هم باید یاد گرفت؟

چیزی ک باهم ساختیم هرچی باشه برای من دنیامه

واقعا کافر همه را به کیش خود پندارد و خاک بر سرت وقتی دروغگو نیستی

یکبار جنگیدن واقعی؟ رشد عزت نفس؟ قدم برای خودم؟

یبار بجنگم خیلی وقته یادم رفته

تلاطمی که حتی اگه تو رو جلوی ببره طی مسیر اینقدر بهت ضربه میزنه که چیزی ازت باقی نمونه

وقتی خیلی خوش شانسی ولی حال دل احمقت خوش نیس چون یبار استراحت کردی چون مث اسب مسابقه ای ندویدی چون توعه بدبخت لذت بردن رو بلد نیستی

برای ی دونده نشستن سخته اما ضروری

بیخیالی و ریلکس بودن همیشه هم خوب نیست از یجایی دیگه هیچ چیزی هلت نمیده که بجنگی و تا ابد سرجات با آرامش فراوان میپوسی...

سیزدهمین سال عه که اینجا از دلم مینویسماز حس تنهایی و عجیب سال اول دبیرستان شروع شدکنکور و عذابی بنام پشت کنکور گذروندمهفت سال بالا پایینی پزشکی با همه سختی هاشاشنایی و تاهلو حالا هم تلاش برای ی هدف جدیدسیزده قراره برام عدد شانس باشه برام و منو ب خواسته ام برسونه.پله نهایی برنامه اصلی تحصیلی من ^_^ ...

مهم نیست قبلا چقدر خوب بودی وقتی رها کنی... باید از اول شروع کنی و چقدددددر لعنتی سخته

وقتی حس میکنی زرنگی و واقعا هم قصر درمیری یهو خودت رو وسط قلاب بافی هات پیدا میکنی گره های باز نشدنی که دورت رو حصار کرده حالا چقدر زرنگی؟

هیچی بدتر از این نیست که خودت علت ناامیدی و خشم خودت باشی چرا نشستم چرا تنبلم ولی آیا هیچوقت نباید نشست؟ هر استراحتی تنبلیه؟

هر ثانیه میتونی انتخاب کنی که پایان تغیر کنه حتی یک ثانیه آخر

این قلبی ک هزار بار شکوندیش...نادیده گرفتیش... همون یباری ک به التماسش و زجه اش گوش میدی برات شیرین ترین و باورنکردنی ترین خوشبختی رو میاره

ظاهرا مسیر بهشت از جهنم عبور میکنه

تکامل و بلوغ روحی من از اونجا شروع شد که فهمیدم چجوری ب خودم آسیب میزنم و توی اون شرایط رست و بالم رو بستم...

از خودم متعجبم... این همه اعتماد از کجا میاد

تابحال بوده ک ب خودت بگی این کابوسه یا رویا؟